top of page
  • Elif Gürbüz

Kayıp Puzzle

Birlikte buralardan kaçıp gittiğimiz şehirleri ve seni düşünüyorum.

Birbirimize kayıtsız ve şartsız bağlıydık,

İkimiz seninle yürüyen devrimdik.

Sana şiirler okurken dolan nemli gözlerini özlüyorum.

İzmir, İstanbul, sen, ben.

“Sadece gel ve yanımda ol.” Dediğini hatırlıyorum.

Bir de sendeki beni düşünüyorum.

Bu hüzün kokan bakışların arkasındaki gitme isteği çok tanıdık   

          sevgilim.

Biz hep eksiğiz.

Trajediyle dolu bedbaht gençliğim buna şahit.

Sen benim kayıp puzzle parçamdın.

'Senden' ve 'bizden' çok uzakta bile olsam, içimde senden bir parça

         taşımanın huzurunu yaşıyordum.

Köprünün altındaki yerimizde bana yalvarıyorsun “sonsuza kadar

         birlikte olalım.”

İçimde ikimize ait bir can gitti ve ben bir daha eskisi gibi

bir kadın olamadım.

Bu sahip olduğumuz acı bizi önce öldürdü ve sonra da

yaşamaya mecbur bıraktı.

Maalesef hayattayım, çarpan hasta bir kalbe

         sahibim, yalnızım,sensizim, üşüyorum.


Elif Gürbüz

Comments


bottom of page