top of page
  • Can Kalamata

Kalamata

Sokakta kimsesiz bir lir

ah o memleket sesleri

Bir kadının gülüşü, o mermer evlere benzer derlerdi.

Kadın tanımaz bir keşişim artık ben

ve de sürgünüm evimden

Saint Antoine mumlarını söndürüyor

Karanlık sarmış zeytinleri ve memleketimi

Nuhun gemisindeyim ben

mümkün değil kavuşabilmek

Tahta parçasında esir bir karınca

Yüzü soluk denizci kürekleri

Helen evleri gibi beyazdır elleri

Kirke adasının bir sakiniyim

Asice bin yıllarımı, yüz yıllarımı veririm

Sensizliğin denizinde

derya kuzuları bile kaçkın

Gözlerimiz ise küskün ve dalgın

Tayfanın ağzında o türküler eksik

Bendeniz limansız bir kaptan

Alabora olurken

sadece baharları ve evini özleyen.


Can Kalamata

Comments


bottom of page