top of page
  • Cemre N. Karain

güz ağrısı saçlarımda bir sardunya konçertosu

intihara beş kala

sardunyalar alır gibi barut yüklü bahçelerden

kendimi doğuruyorum

ve imgelemde döllenen simyası şiirimin

şakaklarımda sancılanan bir urgan oluyor

her şafak, bir çocuk duruyor kuytusunda o urganın

her şafak bir kadın duruyor kuytusunda. bir isyân!

bazan urganın kendisi olduğumu bile anlamıyorum


neden, diyorum özellikle eylül üstleri

neden beni duyan göz, beni gören kulak 

beni hisseden bir akıl vahyolunmaz ilâhlığıma

neden tufanımda bir gemi, bir nuh yankı bulmaz?

            bir tanrısızlığın kuytusunda peygambermişim gibi

            çoğul yalnızlıkları tebliğliyorum

                          kimse bilmiyor tenimde kurutulmuş güvercinleri

                                       her şafak, boynumda bir çocuk ağlıyor. 


çarmıhında buğulanmış bir kentin

intihar bana beş kalıyor

barut alıyorum bir gün sardunya yüklü bahçelerden

urgan doğuruyorum

ve çarmıhımda döllenen kimyası kelimenin

saçlarımda çığlıklanmış isâ’yı andırıyor.


oysa anlamıyorum 

ne ben meryem’e benziyorum

ne annem tanrı’ya. 

                her şafak

                uçurumlarımda bir isyân 

                anbean

                çığlıklanmaktan yoruluyor

 

 Cemre N. Karain











Comments


bottom of page